جوون تر که بودم (مثلا ده سال پیش) بطور عجیبی معتقد بودم ، آدم با ذوقی ام و حتما می تونم هنرمند خوبی بشم. البته اعتماد به نفس من تو طول زندگیم همیشه کمتر از این بوده که بخوام به تنهایی اون هم در مورد همچین حدس شجاعانه ای نتیجه گیری کنم. (توهم)ِ من شاید بیشتر تحت تاثیر به به و چه چهِ دوست و آشنا و همکلاسی و مربی و بقال و نقال به یقین بدل شد و توی سلول به سلول وجودم رشد کرد اما خوب خودم یا شرایطم یا زندگیم باعث شد که بفهمم من هیچوقت آدم هنرمندی نمی شم. البته باور جمله ی اخیر برای من به قدر نوشتن راحت نبود... حتی حالا هم با اعتراف بهش مور مورم می شه! البته زندگی فقط اینو بهم نشون نداد. من مجبور شدم که بفهمم آدم زیادی پاکی ام که اگه از کشیش یا آخـ.وند شدن متنفره و نمی تونه تبدیل به آدم هنرمندی بشه ، اسم دیگه ای به جز خل ِ عوضی ِ احمق نداره. من مجبور شدم که ببینم صاف و ساده بودن من، دل دنیا رو آشوب می کنه و جز اینکه باعث تمسخر و تحمیقم می شه ، هیچ وجه قابل توجه دیگه ای نداره.... و همین شد که یهو خودمو گم کردم. کسی که بودم و کسی که می خواستم باشم یهو انقدر به چشم من حقیر و ذلیل و پست و حال بهم زن جلوه کرد که ترجیح می دادم که دیگه ثانیه ای هم بهش فکر نکنم. برای جلوگیری از رنج خودمو از یاد بردم. طبیعیه که نتیجه ی این فراموشی خودخواسته چیزی نبود جز پیدایش یه خلاء بزرگ و گیج کننده که مغز و قلب و روحم رو یکجا پر کرد. تا به خودم بیام شده بودم یه جسم سرد و سنگین عصبی که برای اثبات زنده بودنش فقط نق می زد و گریه می کرد. تا اینکه ... بله معجزه شد! یعنی حداقل من فکر می کردم که شده. حداقل مغز و قلب و روح خسته ی پر از خلاءام همچین آرزویی می کردن و دوست داشتن که حقیقی بودنش رو به من هم تلقین کنن! و البته موفق هم بودن. اون ذوق ِ کشنده ی لعنتی که همیشه از بچگی همراه من بود و همیشه خودشو بیشتر از همه ی صفات دیگه ی شخصیتی من خودشو به رخ ِ دوست و آشنا و همکلاسی و مربی و بقال و نقال می کشید و نتیجه ی سرکوبش اون خلاء مذکور بود ، کار خودشو به ظرافت هرچه تمامتر انجام داد. مثل قاتلی که با پنبه سر ببره منو این بار نه دچار توهم هنر ، که آلوده به عشق کرد. طبق تمام شنیده ها ، آرزوها وسناریوهای شیرینی که تو حافظه ی هر دختربچه ای هست ، یهو سر و کله ی پرنس افسانه ای برای نجات منی که میونِ پنجه های خلاء ، دست و پا می زد ، پیدا شد. هیچ به یاد ندارم این شوخی تلخ کی با دلم شروع شد؟ ولی مطمئنا این دفعه ،تمامِ بارِ (توهم) فقط به گردن ِ زودباوری ِ من نبود.در اولین روزهایی که هر انسانی تازه با کشف ِ اینکه افزایش ضربان قلبش بابت ِ نزدیکی به فرد خاصیه ، شروع می کنه به لذت بردن از این احساس ِ جدید، شکنجه ی من شروع شده بود. مسخره ست ... من هر بار که با شیفتگی و البته بی اختیار به او خیره می شدم ، احساس ِ بدی پیدا می کردم. شبیه احساس مردی که روی ویلچیر باشه و به قدم های پرشتاب یه کودک تازه پا گرفته نگاه کنه.من از این احساس متنفر بودم. انگار که به یه غیرممکن ِ زیبا خیره شده باشم در حالیکه تمام وجودم به سمتش جذب می شد. انگار که از همون اول می دونستم همه چیز یه رویای کثیفه که موقع بیداری منو با خلاء لعنتی ام تنهام می ذاره. من حتی در حضور اون هم احساس دلتنگی و ندامت عجیبی داشتم.احساساتی که انسانهای دیگه فقط وقتی از محبوبشون دور بودن، حسش می کردن رو من ،چه در حضور و چه در غیبتش، تجربه می کردم و همه ی این ها بابت اون ذوق ِ کشنده ی همیشگی بود. ذوقی که اونو برای من انتخاب کرده بود. ذوقی که با این انتخاب ، خلاء من رو از اندوه و اشک و نا امیدی پر کرد. مدت زیادی طول کشید که به وضعیت جدید عادت کنم و همین که به حال خودم اومدم ، شروع کردم به جنگیدن با ذوقی که بیست و چند سال تموم به من حکمرانی کرده بود. بله ، من عصیان کردم ، جنگیدم و بالاخره گرچه نتونستم نفسش رو ببرم اما چشمهاشو کور کردم. ذوق ِ ظالم ِ همیشگی حالا تو وجود من به علیلی تبدیل شده که دیگه نه فرماندار که فرمانبردار من شده اما ... این پیروزی هم بی نتیجه بوده ظاهرا. من این روزها از زیبایی و عرفان و هنر لذت نمی برم! حالا که دیگه نه خلائی هست و نه یاس و اندوهی ، انگار ذهن و قلب و روحی هم نیست. من شدم مجسمه ی شسته و رفته ای که این روزها دوست و آشنا و همکلاسی و مربی و بقال و نقال با حیرت بهش خیره می شن و می پرسن : چرا؟!

البته که جواب من سکوته اما ... گاهی مجسمه ی من دوست داره حرف بزنه البته فقط تو جایی که کسی ازش نپرسه چرا؟!